PL|EN|AM|AZ|GE|RU
Strona startowa arrow Artykuły arrow Referat o zagadnieniu PROMETEJSKIM - 12 luty 1940 (cz. II)

Referat o zagadnieniu PROMETEJSKIM - 12 luty 1940 (cz. II)

Drukuj

05.04.2014

76/ Stanisław Poniatowski (1884-1945), antropolog i etnolog, studiował na politechnice w Warszawie i uniwersytecie w Zurichu, w 1914 był uczestnikiem wyprawy naukowej na tereny wschodniej Syberii zajmującej się badaniami nad kulturą Oroczonów i Goldów, organizował bibliotekę Uniwersytetu Warszawskiego (1919), brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, był profesorem etnologii i etnografii na Wolnej Wszechnicy Polskiej, w 1924 przeniósł się na Uniwersytet Warszawski (od 1934 prof. nadzwyczajny), w czasie okupacji brał udział w akcji tajnego nauczania i pomocy Żydom, aresztowany w 1942 więziony w Majdanku, Gross-Rossen i Litomierzycach, gdzie zmarł, w badaniach etnologicznych i etnograficznych zwolennik metody kulturowo-historycznej, autor m.in.: „O pochodzeniu ludów aryjskich” (1932); „Etnografia Polski” (1932).

77/ Ludwik Kolankowski “Bork”, “Jan Pniowski” (1882-1956), historyk Polski XV i XVI w., polityk, studiował historię na Uniwersytecie we Lwowie i Berlinie, od 1913 związany z UJ, w latach 1918-24 w Ministerstwie Spraw Zagranicznych: kierownik Wydziału Wschodniego, dyrektor Departamentu Litewsko-Białoruskiego, w 1919 komisarz generalny Ziem Wschodnich i pełnomocnik Naczelnika Państwa ds. Uniwersytetu Wileńskiego, od 1929 dyrektor Biblioteki Ordynacji Zamoyskich w Warszawie, profesor na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie i Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, członek PAU .(1934), senator i przewodniczący OZN na województwie płd.-wsch. (1938-39), w czasie II wojny światowej w Warszawie, w latach 1945- 46 na Uniwersytecie Łódzkim, p6źniej związany z UMK w Toruniu (l. 46-48 rektor), większość swych prac poświęcił dziejom Europy Środkowo-Wschodniej w XV-XVI w, autor m.in.: „Zygmunt August wielki książę Litwy do roku 1548” (1913); „Unia Horodelska” (1913); „Hołd pruski” (1925); „Dzieje Wielkiego Księstwa Litewskiego za Jagiellonów” (1930); „Polska Jagiellonów. Dzieje polityczne” (1936).

78/ Oskar Halecki (1891-1973), historyk, studiował historię na UJ i w Wiedniu, jako docent wykładał na UJ (1915-1918), p6źniej związany z Uniwersytetem Warszawskim (1918-39, prof. od 1919), ekspert delegacji polskiej na konferencje pokojową w Paryżu (1918-1919); działał w Lidze Narodów; sekretarz Komisji Współpracy Intelektualnej (1922-24), członek PAU (1929) i licznych polskich i zagranicznych towarzystw naukowych, działacz katolicki, podczas II wojny światowej przedostał się do Szwajcarii, krótki okres czasu spędził we Francji, później w Stanach Zjednoczonych, gdzie uczestniczył w pracach organizacyjnych Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku, po wojnie pozostał na emigracji, wykładał na licznych uniwersytetach amerykańskich; Fordham University, Columbia University, Los Angeles, po przejściu na emeryturę wykładał na Uniwersytecie Ignacego Loyoli w Rzymie, zajmował się okresem jagiellońskim, dziejami politycznymi, ustrojowymi i stosunkami polsko-litewskimi, apologeta polskiej misji cywilizacyjnej na Wschodzie, autor m.in.: Dzieje Unii Jagiellońskiej (t. I-II, 1919-20); „Un Empereur de Byzance et Rome” (1930); „Historia Polski” (1933); „The Limits and Divisions of European History” (1950); „From Florence to Brest” (1439-1596)” (1958); „Jadwiga of Anjou and the Rise of East Central Europe” (1991).

79/ Stanisław Franciszek Zajączkowski (1890-1977), archiwista i historyk średniowiecza, studiował prawo i historię na Uniwersytecie Jana Kazimierza, profesor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (nadzwyczajny 1932, zwyczajny 1937), pracował w Archiwum Państwowym w Wilnie (1940-45), po wojnie związany z Uniwersytetem Ł6dzkim, większość swych prac poświęcił historii Litwy i dziejom stosunków polsko-krzyżackich, autor m.in.: „Studia nad dziejami Żmudzi wieku XIII” (1925); „Polska a Zakon Krzyżacki w ostatnich latach Władysława Łokietka” (1929); „Dzieje Litwy pogańskiej do 1386 r.” (1930).

80/ Józef Ujejski (1883-1937), historyk literatury, edytor, bratanek poety Kornela Ujejskiego, studiował na UJ (doktorat 1907), studia uzupełniające w Paryżu, od 1919 profesor Uniwersytetu Warszawskiego, w latach 1922-23 rektor UW, członek korespondent PAU (1930), w latach 1936-37 piastował stanowisko podsekretarza stanu w min. wyznań religijnych i oświecenia publicznego, zajmował się analizą literatury okresu romantyzmu, zwłaszcza prądami mesjanistycznymi, podejmował także tematy odnoszące się do epoki Odrodzenia, pozytywizmu i Młodej Polski, autor m.in.: „Nacjonalizm jako zagadnienie etyczne” (1917); „Król Nowego Izraela” (1924); „Dzieje pol skiego mesjanizmu do powstania listopadowego włącznie” (1931).

81/ Stanisław Szober (1879-1938), językoznawca, pedagog, od 1919 r. profesor Uniwersytetu Warszawskiego, od 1938 członek Polskiej Akademii Umiejętności, zajmował się kulturą języka polskiego, gramatyką i metodyką nauczania, autor m.in.: „O podstawach psychicznych zjawisk językowych” (1907); „Życie wyrazów” (t. I-II, 1929-1930).

82/ Andrzej Strug, właśc. Tadeusz Gałecki (1871-1937), pisarz, publicysta, działacz socjalistyczny, w PPS od 1895 roku, uczestnik rewolucji 1905 roku; od 1908 w PPS-Frakcja Rewolucyjna, w czasie I wojny światowej w Legionach i POW, w listopadzie 1918 wiceminister propagandy w rządzie lubelskim, współzałożyciel i dwukrotny prezes (1924, 1935) Związku Zawodowego Literatów Polskich, jeden z czołowych działaczy masonerii polskiej, po 1926 w opozycji do sanacji, aktywnie uczestniczył w działalności Centrolewu, w 1933 roku demonstracyjnie odmówił przyjęcia członkostwa Polskiej Akademii Literatury, w latach 1931-1937 członek Rady Naczelnej PPS, od 1935 prezes Zarządu Głównego Ligi Obrony Praw Człowieka i Obywatela, autor licznych powieści poświęconych tematyce walki o niepodległość: „Dzieje jednego pocisku” (1910), „Mogiła nieznanego żołnierza” (1922), „Pokolenie Marka Świdy’ (1925), „Żółty Krzyż” (1932-33).

83/ Marian Malinowski “Wojtek” (1876-1948), polityk, działacz socjalistyczny, od 1896 członek PPS, za udział w rewolucji na zesłaniu (1905-1907), podczas I wojny światowej w Legionach Polskich i POW, minister robót publicznych w Tymczasowym Rządzie Ludowym Republiki Polskiej (6-11 listopad 1918); minister bez teki w rządzie Jędrzeja Moraczewskiego (listopad 1918-styczeń 1919), w latach 1919-1928 należał do ścisłego kierownictwa PPS, zwolennik J. Piłsudskiego, jeden z inicjatorów rozłamu, po 1928 wstąpił do PPS-dawnej Frakcji Rewolucyjnej, zdecydowany przeciwnik komunizmu, od 1931 związał się z BBWR, od 1937 z OZN, wiceprezes Wy- działu Wykonawczego Zjednoczenia Polskich Związków Zawodowych, poseł na Sejm (1919- 35), senator (1935-39).

84/ Alfred Szczęsny Wielopolski hr. (1905-?), dr ekonomii i nauk politycznych, ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1927) oraz wydział ekonomii i nauk politycznych uniwersytetu we Fryburgu, prezes Klubu 11 listopada, autor m.in.: „Emigracja polska w Ameryce Południowej. Zagadnienia emigracji w Polsce”.

85/ Józef Łobodowski (1909-1988), poeta, zbliżony początkowo do lewicy społecznej, później do ugrupowania wileńskich “Żagarów” oraz emigracji ukraińskiej, w 1937 otrzymał Nagrodę Młodych Polskiej Akademii Literatury za tomy Demony nocy i Rozmowa z ojczyzną, od 1941 na emigracji w Hiszpanii, do 1957 współpracował z antykomunistyczną rozgłośnią w Madrycie, w kraju po raz pierwszy opublikowano jego utwory dopiero po 1989, autor m.in.: „Z dymem pożarów”; „Uczta zadżumionych”; „Pieśń o Ukrainie”; „Kasydy i gazele”; „Komysze”; „W stanicy”.

86/ Marian Zdziechowski (1861-1938), slawista, historyk literatury i filozof kultury, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego od 1899; Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie 1919-32, rektor 1925-27; członek Akademii Umiejętności od 1902 (od 1919 PAU); prezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie od 1933, zajmował się badaniami nad literaturą rosyjską i literaturami słowiańskimi na tle literatury zachodnioeuropejskiej epoki romantyzmu, nawiązywał do romantycznego mesjanizmu polskiego i współczesnej filozofii katolickiej, krytyczny wobec kierunku przemian cywilizacyjnych XX wieku, głosił poglądy katastroficzne, autor m.in.: „Mesjaniści i słowianofile. Szkice z psychologii narodów słowiańskich” (1888); „Byron i jego wiek” (t. I-II, 1894-97); „Europa, Rosja, Azja” (1923); „Widmo przyszłości” (1936); „W obliczu końca” (1938).

87/ Władysław Woydyno (1873-?), artysta malarz, w 1899 r. rozpoczął studia w Warszawskiej Szkole Rysunku pod kierunkiem W. Gersona, studiował następnie w Academie Colarossi (Paryż), Regio Istituto di Belle Arti (Rzym) i historię sztuki na uniwersytecie rzymskim, od 1914 członek Straży Obywatelskiej, od 1918 w Legii Akademickiej, w 1919 ukończył kurs dyplomatyczno-konsularny zorganizowany przez MSZ przy warszawskiej Szkole Nauk Politycznych, w 1921 ukończył wydział polityczny tej Szkoły, od czerwca 1919 radca Ministerstwa Sztuki i Kultury, wizytator szkół artystycznych z ramienia Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, organizator Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, współorganizator i wiceprezes Instytutu Wschodniego; prezes Towarzystwa Przyjaciół Historii Warszawy.

88/ Aleksander Prystor (1874-1941), płk, polityk, przyjaciel i jeden z najbliższych współpracowników Józefa Piłsudskiego; członek OB PPS i PPS-Frakcji Rewolucyjnej, działacz ZWC i Związku Strzeleckiego, w latach 1912-1917 więziony przez władze rosyjskie, od 1917 w POW, od listopada 1918 do czerwca 1920 podsekretarz stanu w Min. Pracy i Opieki Społ., w kwietniu 1919 uczestnik wyprawy wileńskiej, ochotnik w wojnie polsko-bolszewickiej, organizator Tymczasowej Komisji Rządzącej Litwy Środkowej, od 1922 na różnych stanowiskach w wojsku m.in. szef oddziału personalnego Biura Ścisłej Rady Wojennej, kierownik samodzielnego referatu personalnego w GISZ, I oficer do zleceń i szef gabinetu generalnego inspektora Sił Zbrojnych, w obozie sanacyjnym był zaliczany do tzw. “grupy pułkowników”, minister pracy i opieki społecznej w rządzie Kazimierza Świtalskiego (kwiecień 1929-sierpień 1930); minister przemysłu i handlu (sierpień 1930-maj 1931); premier (maj 1931-maj 1933), w latach 1930-35 poseł na Sejm. (BBWR); od 1935 do 1939 senator z ramienia OZN (1935-38 marszałek Senatu), w trakcie II wojny światowej przebywał od 18 września 1939 na Litwie, po wkroczeniu Sowietów aresztowany, zmarł w więzieniu.

89/ Janusz Jędrzejewicz (i 885-1951), polityk, pedagog, od 1904 w PPS, w czasie I wojny światowej w Legionach Polskich i POW, członek Konwentu Organizacji A, w latach 1918-1923 w Wojsku Polskim, adiutant J. Piłsudskiego, od 1919 w Oddziale II Frontu Litewsko-Białoruskiego, następnie w Oddziale III Sztabu Generalnego, jeden z założycieli pisma “Droga” (1922), w 1926 założył miesięcznik “Wiedza i Życie”, którego był wieloletnim redaktorem, w latach 1930-35 wice- prezes BBWR, poseł na Sejm (1928-1935), od sierpnia 1931 do lutego 1934 minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego, przeprowadził ,jędrzejowiczowską reformę szkolną”, od maja 1933 do maja 1934 premier, jeden z autorów tekstu konstytucji kwietniowej, w 1933 wysunął inicjatywę powołania Polskiej Akademii Literatury, zdecydowany przeciwnik OZN, w późnych latach 30-tych utracił wpływy polityczne, od września 1939 na emigracji, autor m.in.: „W krainie wielkiej przygody” (1939); „W służbie idei” (1972).

90/ Bronisław Pieracki (1895-1934), płk, polityk, członek Strzelca, podczas I wojny światowej w Legionach Polskich i POW, od listopada 1918 w Wojsku Polskim, uczestnik obrony Lwowa, później w Ministerstwie Spraw Wojskowych, 1924-28 oficer sztabu Inspektoratu Armii nr IV, był jednym z najbardziej aktywnych spiskowców przygotowujących zamach majowy, od kwietnia 1928 przesunięty w stan nieczynny, jeden z czołowych polityków BBWR, związany z tzw. “grupą pułkowników”, w 1928 wybrany posłem na Sejm, zrzekł się mandatu i był do kwietnia 1929 II zastępcą szefa Sztabu Generalnego, od grudnia 1930 do czerwca 1931 min. bez teki w randze wicepremiera w rządzie Walerego Sławka, od czerwca 1931 aż do śmierci minister spraw wewnętrznych, zamordowany przez nacjonalistów ukraińskich.

91/ Adam Koc (1891-1969), płk, polityk, od 1909 w ZWC, następnie w Związku Strzeleckim, w latach 1914-15 organizował POW w Warszawie; 1915-1917 oficer I Brygady Legionów Polskich; 1917- 1918 komendant naczelny POW obszaru okupacji niemieckiej, w listopadzie 1918 kierował rozbrajaniem oddziałów niemieckich w Warszawie, w latach 1918-28 służył w Wojsku Polskim, początkowo jako referent do spraw mobilizacji POW, później szef sekcji w Oddziale II Sztabu Generalnego, w czasie wojny polsko-bolszewickiej był dowódcą dywizji ochotniczej, następnie w Sztabie Generalnym i Ministerstwie Spraw Wojskowych, w latach 1926-28 szef sztabu DOK Lwów, w latach 1928-38 poseł na Sejm, 1938-39 senator, wiceprezes Klubu Parlamentarnego BBWR, redaktor naczelny “Głosu Prawdy”, założyciel i redaktor naczelny “Gazety Polskiej” (1929-31), od 1936 prezes Rady Banku Polskiego, organizator i szef OZN, po kampanii wrześniowej we Francji, gdzie był ministrem skarbu w rządzie gen Władysława Sikorskiego, w 1940 przeniósł się do Stanów Zjednoczonych, gdzie osiadł.

92/ Stefan Starzyński (1893-1944), polityk, ekonomista, Prezydent Warszawy, w czasie I wojny światowej w Legionach Polskich i POW, w latach 1921-24 sekretarz generalny delegacji polskich przy komisjach mieszanych: Reewakuacyjnej i Specjalnej w Moskwie, od października 1926 do września 1929 dyrektor Departamentu Ogólnego Ministerstwa Skarbu, dwukrotnie, w latach 1929-30 i 1931-32 wiceminister skarbu; 1932-34 wiceprezes Banku Gospodarstwa Krajowego, poseł na Sejm z ramienia BBWR (1930-35), od 1938 do 1939 senator (OZN), od września 1934 do października 1939 prezydent Warszawy, komisarz cywilny przy dowództwie obrony Warszawy, brał aktywny udział w organizowaniu oporu miasta, zamordowany przez hitlerowców w nieznanych okolicznościach, politycznie związany z lewicą obozu sanacyjnego, w poglądach gospodarczych zdecydowany zwolennik etatyzmu i interwencjonizmu państwowego, autor m.in.: „Rok 1926 w życiu gospodarczym Polski” (1927); „Rola państwa w życiu gospodarczym” (1929).

93/ Marian Kościałkowski-Zyndram (1892-1946), ppłk, polityk, członek Związku Walki Czynnej, w czasie I wojny światowej w Legionach Polskich i POW, w latach 1918-22 w Wojsku Polskim: w wyprawie wileńskiej gen. L. Żeligowskiego dowódca “grupy Bieniakonie”, później w Sztabie Wojskowym Litwy Środkowej, poseł na Sejm w latach 1922-39, od października 1926 prezes Partii Pracy jednocześnie od 1928 r. pełnił funkcje wiceprezesa BBWR; od października do grudnia 1928 prezes Zjednoczenia Pracy Wsi i Miast, wojewoda białostocki od lipca 1930 do marca 1934, od marca do czerwca 1934 komisaryczny prezydent Warszawy; od czerwca 1934 do października 1935 minister spraw wewnętrznych, premier od października 1935 do maja 1936; od maja 1936 do września 1939 minister opieki społecznej, zaliczany był do grupy liberalnej w obozie sanacyjnym, po śmierci J. Piłsudskiego związany z “grupą zamkową”, po kampanii wrześniowej na emigracji.

94/ Adam Skwarczyński (1884-1934), publicysta, czołowy ideolog obozu sanacyjnego, od 1904 w PPS, od 1908 w ZWC, w czasie I wojny światowej w Legionach Polskich i POW, w 1917 członek Konwentu Organizacji A, podczas wojny polsko-bolszewickiej kierował akcją kulturalno-oświatową i propagandą w wojsku, w 1922 założył organ teoretyczny obozu sanacji “Drogę”, sekretarz Instytutu Badania Najnowszej Historii Polski, od 1924, od 1925 piastował funkcję kierownika biura prasowego w Kancelarii Cywilnej Prezydenta, autor m.in.: „Józef Piłsudski. Sylwetka wodza Legionów” (1917); „Myśli o nowej Polsce” (1931).

95/ Powinno być 1930.

96/ Marian Józef Smoleński “Łukasz” (1894-1978), płk dypl., członek Związku Strzeleckiego, podczas I wojny światowej w Legionach Polskich, po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie, w Wojsku Polskim w 7 puł. (od listopada 1918); następnie studiował w Wyższej Szkole Wojennej (1922-24); szef wydziału w I Oddziale Sztabu Generalnego (październik-grudzień 1924); szef sztabu 4 OK (styczeń 1925 kwiecień 1928); szef wydziału 111 Oddziału Sztabu Głównego (maj 1928-maj 1930); dowódca 2 puł. (maj 1930-1ipiec 1935); komendant Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu (lipiec 1935-grudzień 1938), od lutego do września 1939 szef Oddziału II Sztabu Głównego, po kampanii wrześniowej przedostaje się do Francji, gdzie pełni funkcję: II zastępcy Ministra Spraw Wojskowych (maj-czerwiec 1940); szefa VI Oddziału Sztabu Naczelnego Wodza (lipiec 1940-grudzień 1941); dowódcy batalionu oficerskiego Brygady Szkolnej w Szkocji (grudzień 1941-wrzesień 1942); komendanta Wyższej Szkoły Wojennej (wrzesień 1942-marzec 1943); II zastępcy szefa Sztabu Naczelnego Wodza (październik 1943-lipiec 1944); zastępcy dowódcy 3 Dywizji Strzelców Karpackich, po demobilizacji osiedlił się w Londynie, w 1964 otrzymał stopień generała brygady, był wieloletnim prezesem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie.

97/ Jan Kazimierz Ciastoń (1896-1975), płk dypl., oficer służby stałej WP, m.in. zastępca szefa Oddziału II Sztabu Głównego WP, w czasie II wojny światowej m.in. przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie jakiś czas pozostawał bez przydziału w znanym obozie w Rothesay, a także był zastępcą w obozie oficerskim w Broughton, brak bliższych danych.

98/ Tadeusz Kobylański (1895-?), dyplomata, w MSZ od 1929, radca poselstwa w Bukareszcie (1929-35); od maja 1935 radca a od października 1935 wicedyrektor Departamentu Politycznego MSZ.

99/ Wacław Teofil Stachiewicz (1894-1973), gen., działacz Związku Strzeleckiego, podczas I wojny światowej w Legionach Polskich i Komendzie Głównej POW, w Polsce niepodległej szef Oddziału I i zast. szefa sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawa; w wojnie polsko-bolszewickiej szef sztabu dowództwa armii rezerwowej, w latach 1923-28 wykładowca taktyki ogólnej w Wyższej Szkole Wojennej, od 1928 do 1932 dowódca 27 pp następnie dowódca piechoty dywizyjnej I Dywizji Piechoty Legionów; 1933-1935 dowódca 7 Dywizji Piechoty, od czerwca 1935 do sierpnia 1939 szef Sztabu Głównego Wojska Polskiego, podczas wojny obronnej szef Sztabu Naczelnego Wodza; później internowany w Rumunii, w latach 1940-43 przebywał w Algierii; 1943-45 bez przydziału wojskowego w Wielkiej Brytanii, po wojnie osiadł w Kanadzie.

100/ Aleksander Szulgin (Szułhyn Ołeksandr) (1889-1960), polityk ukraiński związany z partią radykalnych demokratów, początkowo związany z hetmanem Skoropadskim, sekretarz Spraw Międzynacjonalnych w Sekretariacie Generalnym Ukraińskiej Centralnej Rady (lipiec 1917 - styczeń 1918); stały delegat URL przy Lidze Narodów (listopad 1920-listopad 1921); minister Spraw Zagranicznych URL (1926), w 1927 osiadł w Paryżu, gdzie przewodniczył Najwyższej Radzie Emigracyjnej (1929-39), był szefem rządu (1939-40) i współwydawcą tygodnika “Tryzub”, w czasie okupacji Szulgin został aresztowany przez władze niemieckie za sympatyzowanie z francuskim ruchem oporu, po 1945 poświęcił się pracy naukowej, przewodniczył Ukraińskiej Akademii Nauk w Paryżu.

101/ Maxime Weygand (1867-1965), generał francuski, w czasie l wojny światowej szef sztabu F. Focha; w 1920 na czele misji francuskiej w Polsce; w roku 1923 wysoki komisarz w Syrii, od 1931 do 1935 wiceprzewodniczący Najwyższej Rady Wojskowej i generalny inspektor armii, od 1935 w stanie spoczynku, w roku 1939 mianowany naczelnym dowódcą wojsk francuskich na Bliskim Wschodzie, podczas niemieckiego ataku na Francję naczelny dowódca wojsk francuskich, zwolennik zawieszenia broni, po kapitulacji Francji minister obrony w rządzie Vichy, generalny delegat we francuskiej Afryce Płn., w 1941 aresztowany przez gestapo, w latach 1942-45 internowany w Niemczech, od 1931 członek Akademii Francuskiej.

102/ Przypis autora referatu: Opracowując niniejszy referat nie miałem pod ręką absolutnie żadnych źródeł, przeto mogą zajść drobne nieścisłości w datach i pominięcie niektórych elementów zarówno w treści, jak i na odcinku osobowym.

Podziękowania: Fundacja Orijentacja = www.abcnet.com.pl



 
Strona jest współfinansowana w ramach programu polskiej pomocy zagranicznej
Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP w 2007 r.

© 2017 Stowarzyszenie Dom Kaukaski w Polsce
Christian Louboutin OutletChristian Louboutin DiscountChristian Louboutin Flats
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
arch
ceny Tanie Kurtki Moncler Online Rozmiar dzieci Moncler Outlet Mężczyźni sklep odzież Moncler Kurtki Mężczyźni Rozmiar sale moncler polska 2014 polska Miłośnicy moncler sklep Outlet tanie ceny moncler sale oferta Kurtki sklep Moncler odzież dzieci tanie Moncler Outlet Outlet Tanie dzieci Moncler Kurtki ceny damska Online moncler polska Kobiety Rozmiar Kurtki moncler sklep dzieci Miłośnicy 2014 moncler sale Mężczyźni 2014 sale Moncler Mężczyźni Tanie 2014 Moncler Outlet polska Mężczyźni sale Moncler Kurtki oferta sklep ceny moncler polska Online 69% Off sklep moncler sklep Miłośnicy ceny tanie moncler sale Mężczyźni 69% Off Kobiety Moncler Kurtki Tanie Kobiety Moncler Outlet sklep Rozmiar dzieci Moncler Kurtki Sprzedam Miłośnicy Tanie moncler polska sale Rozmiar 2014 moncler sklep damska Mężczyźni Outlet moncler sale odzież sale Kobiety Moncler sklep tanie oferta Moncler Outlet Tanie Mężczyźni oferta Moncler Kurtki Rozmiar odzież polska moncler polska Outlet odzież 2014 moncler sklep Kobiety damska Tanie moncler sale Tanie polska sale Moncler damska Outlet ceny Moncler Outlet odzież tanie Mężczyźni Moncler Kurtki Kobiety Kurtki damska moncler polska dzieci tanie Sprzedam moncler sklep 69% Off Kobiety oferta moncler sale polska 2014 Online Moncler sklep damska 2014 Moncler Outlet dzieci Sprzedam Tanie Moncler Kurtki 69% Off dzieci sale moncler polska damska Sprzedam odzież moncler sklep Kurtki Mężczyźni ceny moncler sale ceny Sprzedam sklep Moncler Online Rozmiar tanie Moncler Outlet Mężczyźni Online damska Moncler Kurtki Kurtki polska dzieci moncler polska ceny 2014 sklep moncler sklep Tanie tanie Kurtki moncler sale damska ceny sklep Moncler 2014 oferta Miłośnicy Moncler Outlet ceny 69% Off Tanie Moncler Kurtki Tanie Mężczyźni oferta moncler polska Rozmiar 2014 Online moncler sklep Kurtki sklep polska moncler sale oferta Kurtki polska Moncler Miłośnicy Sprzedam odzież Moncler Outlet polska oferta odzież Moncler Kurtki odzież Miłośnicy oferta moncler polska Kobiety Rozmiar odzież moncler sklep Sprzedam damska tanie moncler sale