PL|EN|AM|AZ|GE|RU
Strona startowa arrow Artykuły arrow Referat o zagadnieniu PROMETEJSKIM - 12 luty 1940 (cz. II)

Referat o zagadnieniu PROMETEJSKIM - 12 luty 1940 (cz. II)

Drukuj

05.04.2014

46/ Władysław Wolski (1904-1977) urzędnik i dyplomata, zatrudniony w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (1928-1929), później przydzielony do Prezydium Rady Ministrów, od 1934 sekretarz poselstwa RP w Bukareszcie.

47/ Piotr Kurnicki (1899- ?), urzędnik MSZ, referent w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym MSZ, później pracownik konsulatu i wicekonsul w Kijowie (1932-1936), referent w Departamencie Administracyjnym i Polityczno-Ekonomicznym (od 1936).

48/ Wacław Knoll (1904-?), urzędnik MSZ, attache poselstwa w Belgradzie (1933-1935), później referent Departamentu Polityczno-Ekonomicznego MSZ (od 1935).

49/ Tadeusz Pełczyński “Adam”, “Alois”, “Grzegorz”, “Robak”, “Wolf’ (1892-1985), płk dypl., studiował medycynę na UJ, członek “Strzelca” i “Zet”-u, w czasie I wojny światowej w Legionach Polskich, po kryzysie przysięgowym internowany w Beniaminowie, w Wojsku Polskim był początkowo dowódcą kompanii i batalionu w 6 pp Leg., w latach 1921-23 studiował w Wyższej Szkole Wojennej, od lipca 1924 w Biurze Ścisłej Rady Wojennej, od maja 1927 p.o. szefa, od 1929 szef Oddziału II Sztabu Głównego, od marca 1932 dowódca 5 pp Leg., w październiku 1935 powrócił na stanowisko szefa II Oddziału Sztabu Głównego, członek Komendy Naczelnej Związku Legionistów Polskich, od stycznia do września 1939 dowodził piechotą dywizyjną 19 DP, od października 1939 w SZP-ZWZ-AK, od lipca 1940 do kwietnia 1941 komendant Okręgu Lublin ZWZ, od marca 1941 zastępca Szefa Sztabu, od lipca 1941 Szef Sztabu Komendy Głównej ZWZ, od września 1943 pełnił jednocześnie funkcję zastępcy Dowódcy AK, w listopadzie 1943 mianowany generałem brygady, brał udział w podejmowaniu decyzji o wybuchu powstania warszawskiego, po powstaniu w obozach jenieckich w Langwasser i Colditz, po oswobodzeniu przedostał się do Londynu, od lipca do listopada 1945 był szefem gabinetu Naczelnego Wodza, później do listopada 1947 piastował funkcję przewodniczącego Komisji Historycznej AK przy Sztabie Głównym, jeden ze współzałożycieli i długoletni przewodniczący Zarządu Studium Polski Podziemnej, zmarł w Londynie.

50/ Józef Englicht (1891-1954), ppłk dypl., podczas I wojny światowej w Legionach, w Wojsku Polskim referent Oddziału II Sztabu Generalnego, szef wydziału Oddziału II Sztabu generalnego, zastępca szefa Oddziału II, od 1937 do marca 1939 dowodził 79 pp, powrócił na stanowisko zastępcy szefa Oddziału II Sztabu Głównego, na którym przebył kampanię 1939, przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został mianowany komendantem Centrum Wyszkolenia Piechoty (1942), a w 1944 roku komendantem Centrum Wyższych Studiów Wojskowych, od marca 1945 komendant Wyższej Szkoły Wojennej, po wojnie był redaktorem londyńskiej “Bellony” i jej stałym współpracownikiem.

51/ Jerzy Bolesław Leon Krzymowski (1894-?), mjr, naczelnik Wydziału Bezpieczeństwa Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, oficer II Oddziału SG, od 1929 kierownik placówki oficerskiej “Taras” w Pradze.

52/ Karol Krzewski-Lilienfeld pseud. literacki “Kapral Szczapa” (1893-1944), mjr dypl., w czasie I wojny światowej w Legionach Polskich i POW, w Wojsku Polskim oficer II Oddziału Sztabu Generalnego (1919-23), studiował w Wyższej Szkole Wojennej (1923-24), od 1926 oficer do zleceń Szefa Sztabu Głównego, a następnie wiceministra Spraw Wojskowych; dowódca baonu I pp Leg., szef Wydziału w Biurze Inspekcji GISZ (1929-1932), Szef Sztabu 10 DP (wrzesień 1932-wrzesień 1933), w latach 1933-35 pracownik Instytutu Naukowo-Wojskowego, w marcu 1935 przeniesiony na własną prośbę w stan spoczynku, po opuszczeniu armii został przewodniczącym Głównej Rady Programowej Polskiego Radia, znany publicysta z zakresu wojskowości i literatury, szczególnie popularne były jego gawędy radiowe, które wygłaszał, jako “kapral Szczapa”, we wrześniu otrzymał przydział do Wydziału Propagandy w Sztabie Głównym, po kampanii wrześniowej przebywał w Rumunii, przez Sofię i Istambuł dotarł do Hajfy, do służby czynnej został przyjęty dopiero w 1943 z jednoczesnym przeniesieniem w stan nieczynny, zmarł w Jerozolimie; autor pracy „Zasady federacji w polskiej polityce kresowej”.

53/ Jan Rybczyński, (1899-1939), kpt. broni panc., 2 dyon poc. panc, i komendant Składnicy Technicznej (MOB) w Krakowie-Bonarce, od marca 1939 dowódca pociągu pancernego nr 54 przy Armii “Kraków”, poległ 2 września 1939.

54/ Józef Skarżyński, radca (urzędnik kontraktowy), w dywersji pozafrontowej od 15 stycznia 1928, brak bliższych danych.

55/ Eugeniusz (Aleksander Eugeniusz) Piwnicki, urzędnik kontraktowy w dywersji pozafrontowej od I stycznia 1930, brak bliższych danych.

56/ Stefan Sipa, urzędnik kontraktowy, w sieci dywersji pozafrontowej od 6 czerwca 1929, brak bliższych danych.

57/ Stanisław Laniecki, radca Wydziału Narodowościowego MSW.

58/ Aleksander Kawałkowski “Hubert” (1899-1965), kpt. dypl., historyk wojskowości, w czasie I wojny światowej w POW, od 1918 w Wojsku Polskim: wykładał historię wojskowości w Oficerskiej Szkole Inżynieryjnej, ukończył Wyższą Szkołę Wojenną (1927), od 1927 r. kierownik referatu w Wojskowym Biurze Historycznym, następnie naczelnik wydziału polityki oświatowej Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, następnie attache Ambasady RP w Paryżu (od marca 1936), od października 1937 konsul generalny w Lille, podczas II wojny światowej zaangażowany w Akcję Kontynentalną, kierował siatką wywiadowczą na terenie Francji, komendant Polskiej Organizacji Walki o Niepodległość, 17 maja 1944 mianowany Delegatem Rządu na Francję, Belgię i Holandię.

59/ Franciszek Salezy Potocki, krypt. efpe (1877-1949), dziennikarz i polityk, ukończył gimnazjum w Odessie i Liceum Aleksandryjskie w Petersburgu, w 1917 przeniósł się do Kijowa, gdzie tworzył polskie organizacje polityczne, po rewolucji październikowej udało mu się powrócić do Polski, od 1918 w redakcji “Czasu”, prezes Syndykatu Dziennikarzy Krakowskich (1923 i 1927), członek Rady Nadzorczej “Czasu”, współzałożyciel i prezes Rady Banku Wschodniego (1919), należał do Stronnictwa Prawicy Narodowej (od 1922 w zarządzie), po zamachu majowym zwolennik współpracy z J. Piłsudskim, 31 października 1928 mianowany szefem Departamentu Wyznań w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, zwolennik liberalnej polityki wobec cerkwi prawosławnej i uczynienia z kleru prawosławnego lojalnych obywateli RP, podał się do dymisji 14 września 1938 protestując przeciwko polityce rządu wobec mniejszości prawosławnej, zmarł w Krakowie w 1938.

60/ Stanisław Siedlecki “Erazm”, “Eustachy”, “Grzymała”, “Kometa” (1877-1939), polityk, inżynier chemik, ukończył Politechnikę Lwowską (1897-1900), współtwórca i współredaktor pisma “Promień”, od 1899 związany z PPS, w latach 1905-1908 kierował tajną drukarnią w Warszawie, po rozłamie w PPS-Frakcji Rewolucyjnej, w czasie I wojny światowej w Legionach Polskich i POW, w 1920 został redaktorem tygodnika “Przymierze”, należał do Związku Zbliżenia Narodów Odrodzonych (1921), po jego upadku w 1923 założył Instytut Wschodni w Warszawie, którego przez następne 10 lat był prezesem, jesienią 1928 został członkiem otwartego w Warszawie “Klubu Prometeusza”, piastował mandat senatora I kadencji (1922-27) z listy PPS, w 1935 wybrany senatorem z listy BBWR, później związany z OZN (przewodniczący obwodu Warszawa-Praga), po wybuchu wojny ewakuował się wraz z agendami rządowymi na Wołyń, po wkroczeniu Sowietów 17 września 1939 popełnił samobójstwo.

61/ Wacław Sieroszewski (1858-1945), pisarz i działacz polityczny, w latach 1880-98 zesłany na Syberię, od sierpnia 1914 w Legionach Polskich, bliski współpracownik J. Piłsudskiego; członek POW; od 7 do 11 listopada 1918 minister propagandy w rządzie lubelskim, założyciel i pierwszy prezes Związku Strzeleckiego (listopad 1919), 1921 i 1927-1930 prezes zarządu Związku Zawodowego Literatów Polskich, 1933-1939 prezes Polskiej Akademii Literatury, był autorem licznych prac etnograficznych i geograficznych, a także powieści o tematyce dalekowschodniej: „Dwanaście lat w kraju Jakutów”(1900), „Na Daleki Wschód. Kartki z podróży” (1904), „Korea” (1905), „Ku wolności” (1917-21), „Bolszewicy” (1922), „Dalaj Lama” (1927).

62/ Stanisław Trzeciak (1873- ?), ksiądz, dr teologii, studia we Fryburgu, Wiedniu, Rzymie, Krakowie i Jerozolimie, w latach 1903-1905 przebywał w Egipcie, gdzie prowadził badania nad trądem, od 1907 do 1918 profesor Akademii Duchownej w Petersburgu, współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Pomocy Ofiarom Wojny, w czerwcu 1918 wraca do kraju, w roku 1921 organizuje opiekę nad dziećmi powracającymi z Rosji, od 1928 rektor kościoła św. Jacka (00. dominikanów) w Warszawie, uchodził za czołowego teoretyka antysemityzmu polskiego, autor m.in.: „Wrażenia z podróży do Egiptu” (1904); „Literatura i religia u Żydów w czasach Chrystusa Pana” (T. 1-11,1911); „Talmud, bolszewizm i Projekt prawa małżeńskiego w Polsce” (1932); „Mesjanizm a kwestia żydowska” (1934); „Die Protokolle der Weisen von Zion - der politische Katechismus des Judentums” (1935); „Ubój rytualny w świetle Biblii i Talmudu” (1935); „Program światowej polityki żydowskiej” (1936).

63/ Antoni Wincenty Kwiatkowski (1890-?) ks. prałat, ukończył studia na Akademii Duchownej w Petersburgu (1914), w latach 1914-1917 pracował w org. polskich w Moskwie m.in. Polskie Towarzystwo Pomocy Ofiarom Wojny, po rewolucji lutowej współorganizator międzypartyjnego zjazdu polskiego w Moskwie, organizator Polskiego Związku Robotników w Charkowie, po zajęciu Ukrainy przez bolszewików więziony w Charkowie i Moskwie, po licznych interwencjach Polskiego Związku Robotników powrócił do Polski w drodze wymiany, członek i pełnomocnik delegacji polskiej w mieszanych komisjach specjalnych i reewakuacyjnych, po powrocie do Polski poświęcił się badaniom sowietologicznym, inicjator założenia Instytutu Naukowego Badania Komunizmu w Warszawie, którego był długoletnim kierownikiem.

64/ Antoni Około-Kułak (1883- ?), ksiądz, dr praw, ukończył studia na Akademii Duchownej w Petersburgu i wydział prawa na uniwersytecie w Rzymie, proboszcz w Zaharciu (gub. witebska), wikariusz w Pskowie i Petersburgu, organizator kół samokształceniowych wśród młodzieży polskiej, założył pismo dla ludu “Wiara i Życie”, wielokrotnie represjonowany przez władze rosyjskie za swoją działalność, od 1916 dziekan smoleński, po powrocie do kraju w 1918, działa w Radzie Głównej Opiekuńczej, organizując komitety hooverowskie w Małopolsce, w czasie wojny polsko-bolszewickiej członek Komitetu Obrony Państwa, założyciel Ligi Antybolszewickiej, w latach 1921- 31 wikariusz generalny arcybiskupa mohylewskiego, wiceprezes Towarzystwa Misyjnego, współzałożyciel i kierownik Instytutu misyjnego w Lublinie, autor m.in.: „Kościół w Rosji”; „Misja Polski na Wschód”; „Bolszewizm a religia”; „Bolszewicki kodeks karny”.

65/ Olgierd Górka “A. Rawski” (1887-1955), historyk średniowiecza i wieku XVII, polityk i dyplomata, studiował we Lwowie i Wiedniu, podczas I wojny światowej w Legionach Polskich; wicedyrektor Komisji Wojskowej Tymczasowej Rady Stanu; adiutant przy Radzie Regencyjnej, w latach 1918-25 w Wojsku Polskim: attache wojskowy w Bernie (1919-20) i Bukareszcie (1920-23), po przejściu do rezerwy uczył historii w gimnazjach lwowskich, był także redaktorem “Dziennika Lwowskiego”, czasopisma związanego z obozem sanacji (1927-30), w latach 1931-38 piastował funkcję sekretarza generalnego Instytutu Wschodniego w Warszawie, w 1934 otrzymał tytularną profesurę Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, w czasie II wojny światowej przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie objął urząd kierownika wydziału spraw narodowościowych przy rządzie RP, działacz Stronnictwa Demokratycznego, w 1945 powrócił do kraju, gdzie został mianowany dyrektorem Biura dla Spraw Żydowskich w MSZ a następnie konsulem w Jerozolimie, od 1954 profesor Uniwersytetu Warszawskiego, autor m.in.: „Dziejowa rzeczywistość a racja stanu Polski na południowym wschodzie” (1933); “Ogniem i mieczem» a rzeczywistość historyczna” (1934); Liczebność Tatarów krymskich i ich wojsk” (1936); „Naród a państwo jako zagadnienie Polski” (1937).

66/ Stanisław Korwin-Pawłowski, sekretarz generalny Instytutu Wschodniego.

67/ Bolesław Bielawski (1882-1966), adwokat i polityk, ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Kijowskiego, pracował jako adwokat, założył w Kijowie konspiracyjne organizacje polskie “Polonia” i “Oświata Narodowa”, w 1909 pozbawiony przez władze rosyjskie prawa wykonywania zawodu z przyczyn politycznych, w czasie I wojny światowej założył w Kijowie Polskie Towarzystwo Pomocy Ofiarom Wojny, we wrześniu 1918 przeniósł się do Warszawy, podczas wojny polsko-bolszewickiej pełnił funkcje radcy prawnego Naczelnego Komisariatu Ziem Wołynia i Frontu Podolskiego, senator Sejmu I kadencji z ramienia Związku Ludowo-Narodowego, w 1925 został powołany na stanowisko wiceprezesa, a w 1926 prezesa Naczelnej Rady Adwokackiej, w 1933 wybrany na dziekana warszawskiej Izby Adwokackiej, podczas okupacji hitlerowskiej przewodniczył Tajnej Naczelnej Radzie Adwokackiej, skreślony przez władze niemieckie z listy adwokatów, zmarł w Sopocie w 1966.

68/ Stanisław Józef Paprocki (1895-1976), prawnik, działacz polityczny, studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim (1915-23), członek “Zetu”, założyciel i członek komitetu redakcyjnego czasopisma “Pro arte et studio”, w czasie I wojny światowej należał do POW, w listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego, brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, kierował wydziałem organizacyjnym Towarzystwa Straży Kresowej, w latach 1922-24 sprawował funkcję naczelnika wydziału opieki nad młodzieżą w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, od maja 1924 redaktor “Dziennika Berlińskiego”, po powrocie z Berlina kierował wydziałem prasowym MSW, jeden z inicjatorów powołania i sekretarz Związku Naprawy Rzeczypospolitej, w maju 1927 został sekretarzem generalnym Instytutu Badań Narodowościowych, dyrektor naukowy i redaktor kwartalnika “Sprawy Narodowościowe”, w grudniu mianowany dyrektorem Biura Polityki Narodowościowej w Prezydium Rady Ministrów, był jednym z inicjatorów i organizatorów I Zjazdu Polaków z Zagranicy (lipiec 1929), członek Prezydium Światowego Związku Polaków z Zagranicy, we wrześniu 1939 opuścił kraj udając się przez Rumunię do Francji, brał udział w kampanii francuskiej, jako ppor. 1 p gren., po klęsce Francji przedostał się przez Hiszpanię do Wielkiej Brytanii, pozostał na emigracji, założyciel Ligi Niepodległości Polski, członek Rady Narodowej, zmarł w Londynie.

69/ Włodzimierz Bączkowski (1905-2000), publicysta, sowietolog, urodzony w okolicach Bajkału, po rewolucji październikowej cała rodzina Bączkowskich przedostała się do chińskiej Mandżurii, gdzie osiadła w Charbinie, tam Włodzimierz Bączkowski ukończył gimnazjum, Bączkowscy powrócili do Polski w 1925, Włodzimierz rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim, studiował prawo, anglistykę i sinologię, już w trakcie studiów współpracował z Instytutem Wschodnim, był także założycielem Orientalistycznego Koła Młodych (1928), od 1930 zatrudniony w Instytucie Wschodnim, 1930-1939 redaktor kwartalnika” Wschód-Orient”, 1932-1938 redaktor “Biuletynu Polsko-Ukraińskiego”, od 1939 miesięcznika “Problemy Europy Wschodniej” p.o. kuratora Orientalistycznego Koła Młodych przy Instytucie Wschodnim, w swych publikacjach koncentrował się na problemach stosunków polsko-ukraińskich, we wrześniu 1939 zmobilizowany do II Oddziału Sztabu Naczelnego Wodza, po kampanii wrześniowej przedostaje się do Rumunii, gdzie przebywa do 1941 redagując biuletyn “Sprawy Sowieckie”, poprzez Stambuł dociera do Hajfy i Palestyny, pracuje w Ekspozyturze Oddziału II Sztabu Naczelnego Wodza, później w Centrum Informacji na Bliskim Wschodzie i Akcji Kontynentalnej, po wojnie należał do grupy inicjatorów powołania Instytutu Bliskiego i Środkowego Wschodu “Reduta” w Jerozolimie, pełnił funkcję honorowego attache kulturalnego poselstwa RP w Bejrucie, w 1955 osiadł w Stanach Zjednoczonych, gdzie do 1971 był zatrudniony w Bibliotece Kongresu w Waszyngtonie, zmarł 19 sierpnia 2000 r. w Waszyngtonie, autor m.in.: „U źródeł polskiej idei federacyjnej” (1945); „Rosja wczoraj i dziś” (1946).

70/ Feliks Ibiański-Zahora, publicysta, redaktor dwutygodnika “Myśl Polska”.

71/ Wacław Wincenty Lypacewicz (1871-1951), adwokat i działacz polityczny, studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim (1888-92), ekonomię na uniwersytecie w Rzymie (1892-94) i nauki po- lityczne w Paryżu (1894-97), po powrocie do Warszawy otwiera w 1897 kancelarię adwokacką, w 1903 aresztowany za działalność oświatową i społeczną, zesłany do Odessy, po powrocie do kraju w 1905 włączył się aktywnie w działalność polityczną, brał udział w powołaniu Polskiego Zjednoczenia Postępowców (1907), od 1908 był współwydawcą tygodnika “Prawda”, w czasie I wojny światowej sympatyzował z J. Piłsudskim, w 1918 wstąpił do PSL “Wyzwolenie”, poseł na Sejm (1922), zwolennik zamachu majowego, od 1928 w opozycji do rządów sanacyjnych, po zjednoczeniu stronnictw ludowych wszedł do Rady Naczelnej Stronnictwa Ludowego, od 1933 w opozycji do władz SL, wystąpił z niego w 1935, po opuszczeniu szeregów SL poświęcił się działalności w ruchu pacyfistycznym, długoletni prezes Polskiej Sekcji Stowarzyszeń Pacyfistycznych, członek Zarządu Polskiego Instytutu Współpracy z Zagranicą, działacz Ligi Obrony Praw Człowieka i Obywatela, delegat na liczne, międzynarodowe konferencje pacyfistyczne, zajmował się również zagadnieniem mniejszości narodowych.

72/ Władysław Wielhorski (1885-1967), politolog, w latach 1920-24 wiceprezes Komitetu Polskiego w Kownie, red. “Dnia Kowieńskiego”, od 1921 dyrektor Instytutu Naukowo-Badawczego Europy Wschodniej w Wilnie, dyrektor Szkoły Nauk Politycznych przy Instytucie (od 1931), członek Instytutu Badań Spraw Narodowościowych, poseł na Sejm (1935-39), w swej pracy naukowej zajmował się Litwą i tematyką stosunków polsko-litewskich, po wojnie na emigracji w Wielkiej Brytanii, autor m.in.: „Litwa współczesna” (1938); „Polska a Litwa. Stosunki wzajemne w biegu dziejów” (1947).

73/ Marian Świechowski (1882-1934), dziennikarz i polityk, studiował na uniwersytetach w Odessie i Krakowie, brał udział w walkach o Lwów 1918, po przeniesieniu się do Warszawy kierował referatem narodowościowym Komisariatu Generalnego Ziem Wschodnich, po zajęciu Wilna przez gen. Żeligowskiego pracował w Kancelarii Cywilnej Dowódcy Wojsk Litwy Środkowej, poseł na Sejm Wileński, wszedł w 1922 do Sejmu Ustawodawczego, w latach 1923-27 kierował redakcją “Głosu Wilna” i Wileńskim Biurem Informacyjnym, w 1927 podjął pracę w Wydziale Narodowościowym MSW, rok później został kierownikiem naukowym Instytutu Badań Spraw Narodowościowych, referent spraw narodowościowych w Prezydium Rady Ministrów, członek władz Światowego Związku Polaków, zginął w 1934 w wypadku samochodowym.

74/ Jan Kucharzewski (1876-1952), historyk, publicysta, polityk, ukończył studia prawnicze w Berlinie, od 1906, pracował jako adwokat, do roku 1911 związany z narodową demokracją, w czasie I wojny światowej, po akcie 5 listopada zwolennik orientacji na państwa centralne, od listopada 1917 do lutego 1918 oraz przez kilka dni w październiku 1918 premier rządu utworzonego przez Radę Regencyjną, po odzyskaniu niepodległości przez krótki okres czasu był doradcą przy Radzie Ministrów i MSZ, po czym wycofał się z życia politycznego oddając się wyłącznie pracy naukowej, członkostwo Polskiej Akademii Umiejętności otrzymał w 1926, podczas II wojny światowej przedostał się do Szwajcarii, później osiadł w Stanach Zjednoczonych, współzałożyciel Polskiego Instytutu Naukowego w Nowym Jorku i długoletni prezes jego rady, autor m.in.: Maurycy Mochnacki (1910); „Epoka paskiewiczowska. Losy oświaty” (1914); „Od białego caratu do czerwonego” (t. I-VII, 1923-35).

75/ Marceli Handelsman “Maciej Romański”, “Maciej Targowski” (1882-1945), historyk średniowiecza, epoki napoleońskiej i dziejów najnowszych, pochodził z zasymilowanej rodziny żydowskiej, po ukończeniu studiów prawniczych na rosyjskim Uniwersytecie Warszawskim, podjął studia historyczne w Berlinie, Paryżu (Ecole de Chartres i College de France) i Zurychu, kontynuował je w Rapperswilu, Wiedniu i Londynie, od 1915 związany z Uniwersytetem Warszawskim, dyrektor Archiwum Akt Dawnych w Warszawie (1918-I919); współzałożyciel i wiceprezes Instytutu Badań Narodowościowych (1919), uczestnik wojny polsko-bolszewickiej; rzeczoznawca delegacji polskiej w Komisjach Mieszanych do spraw rewindykacji dóbr kultury w Moskwie, członek PAU (1920) i wielu zagranicznych towarzystw naukowych, związany ideowo z PPS, protestował przeciw procesowi brzeskiemu i naruszaniu prawa przez obóz rządzący, podczas okupacji brał aktywny udział w tajnym nauczaniu, współpracował także z Biurem Informacji i Propagandy KG AK, w 1944 zadenuncjowany Niemcom przez NSZ, zmarł w obozie Dora-Nordhausen, autor m.in.: „Kara w najdawniejszym prawie polskim” (1907); „Prawo karne w statutach Kazimierza Wielkiego” (1909); „Napoleon et la Pologne” (1909); „Rezydenci napoleońscy w Warszawie” (1915); „Historyka. Zasady metodologii i teorii poznania historycznego” (1921); „Francja-Polska 1795-1845” (1925); „Adam Czartoryski” (t. I-III, 1948-50, wyd. pośmiertne).



 
Strona jest współfinansowana w ramach programu polskiej pomocy zagranicznej
Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP w 2007 r.

© 2017 Stowarzyszenie Dom Kaukaski w Polsce
Christian Louboutin OutletChristian Louboutin DiscountChristian Louboutin Flats
Joomla! is Free Software released under the GNU/GPL License.
arch
ceny Tanie Kurtki Moncler Online Rozmiar dzieci Moncler Outlet Mężczyźni sklep odzież Moncler Kurtki Mężczyźni Rozmiar sale moncler polska 2014 polska Miłośnicy moncler sklep Outlet tanie ceny moncler sale oferta Kurtki sklep Moncler odzież dzieci tanie Moncler Outlet Outlet Tanie dzieci Moncler Kurtki ceny damska Online moncler polska Kobiety Rozmiar Kurtki moncler sklep dzieci Miłośnicy 2014 moncler sale Mężczyźni 2014 sale Moncler Mężczyźni Tanie 2014 Moncler Outlet polska Mężczyźni sale Moncler Kurtki oferta sklep ceny moncler polska Online 69% Off sklep moncler sklep Miłośnicy ceny tanie moncler sale Mężczyźni 69% Off Kobiety Moncler Kurtki Tanie Kobiety Moncler Outlet sklep Rozmiar dzieci Moncler Kurtki Sprzedam Miłośnicy Tanie moncler polska sale Rozmiar 2014 moncler sklep damska Mężczyźni Outlet moncler sale odzież sale Kobiety Moncler sklep tanie oferta Moncler Outlet Tanie Mężczyźni oferta Moncler Kurtki Rozmiar odzież polska moncler polska Outlet odzież 2014 moncler sklep Kobiety damska Tanie moncler sale Tanie polska sale Moncler damska Outlet ceny Moncler Outlet odzież tanie Mężczyźni Moncler Kurtki Kobiety Kurtki damska moncler polska dzieci tanie Sprzedam moncler sklep 69% Off Kobiety oferta moncler sale polska 2014 Online Moncler sklep damska 2014 Moncler Outlet dzieci Sprzedam Tanie Moncler Kurtki 69% Off dzieci sale moncler polska damska Sprzedam odzież moncler sklep Kurtki Mężczyźni ceny moncler sale ceny Sprzedam sklep Moncler Online Rozmiar tanie Moncler Outlet Mężczyźni Online damska Moncler Kurtki Kurtki polska dzieci moncler polska ceny 2014 sklep moncler sklep Tanie tanie Kurtki moncler sale damska ceny sklep Moncler 2014 oferta Miłośnicy Moncler Outlet ceny 69% Off Tanie Moncler Kurtki Tanie Mężczyźni oferta moncler polska Rozmiar 2014 Online moncler sklep Kurtki sklep polska moncler sale oferta Kurtki polska Moncler Miłośnicy Sprzedam odzież Moncler Outlet polska oferta odzież Moncler Kurtki odzież Miłośnicy oferta moncler polska Kobiety Rozmiar odzież moncler sklep Sprzedam damska tanie moncler sale